به کجا چنین شتابان

خیلی وقته اینجا سر نزدم . به تاریخ آخرین نوشته که نگاه می کنم می بینم یک سال گذشته و این خانه بی یار و همراه و تنها مانده است . دلم برای این خانه تنگ شده بود. جایی که می توانم افکارم و احساساتم را بدون ترس از قضاوت شدن بیان کنم. یکسال گذشته است. سالی پر از نشیب و فراز. پر از چالش های پیش بینی نشده. پر از دغدغه های ناتمام و در میان این بدو بدوهای بی وقفه انگار من خودم را جایی جا گذاشته ام.