مهاجرت ما دو ماه دیگر چهارساله می شود و اما انگار ما چهل سال بزرگتر شدیم. چهار سال تجربه زندگی در غربت ما را آبدیده تر و صبورتر کرده است. امروز بعد از گذشت چهار سال می توانم بگویم اینجا خانه من است و خیال ندارم هیچوقت ترکش کنم. آرامش و امنیتی که اینجا به من داده است در سرزمین مادری هیچوقت نداشته ام. باعث افسوس است. حداقل می توانم برای آینده فرزندم برنامه ریزی دقیقی داشته باشم بدون آنکه نوسانات اقتصادی تاثیری در تصمیمم داشته باشد. 

خانه جدیدم را دوست دارم. هنوز سیتیزن کانادا نیستم اما به همان اندازه از حقوق شهروندی برخوردارم. زندگی ام اینجا به اندازه ایران تجملی نیست. من یک زندگی مینیمال رو به جلو را به زندگی پرتجمل و پر استرس ترجیح می دهم. یادگرفته ام با حداقل ها خوشحال باشم. 

زندگی اتون پر از لحظه های خوش😊